ik schrijf hier op een briefje
een klein klein briefje
ik schrijf hier voor mijn liefje
mijn mooi mooi liefje
ik schrijf hier en ik schrijf hier
en ik schrijf hier en ik schrijf
ik schrijf hier enkel dat ik van je hou
maar wil je wel geloven
dat ik meer kan zeggen
dat ik meer kan zeggen
maar nu is mijn briefje vol
xa9 Niels van Donselaar
Nu dicht bij U
is de wereld nog niet anders
slaat regen onverminderd op de daken.
Terwijl wij samen zijn
lijkt angst nog niet verdwenen
sla ik mijn ogen al weer neer.
Laat het niet langer duren
voor Uw hand mijn lichaam raakt
en daarmee thuis mijn hart.
xa9 Niels van Donselaar
mijn God ik kom tekort
om mijzelf te vergeven en deze aarde te beleven
ik kom in zoveel wel tekort
liep U in een wolk van haat, rumoer
stil naar de heuvels van de dood
en telkens weer grijp ik dat kruis
dat U te veel, te bruut gedragen hebt
mijn God ik kom tekort
om nood te ondervangen en te vervullen mijn verlangen
ik kom van alles steeds tekort
eenzaam een langgerekte kreet
als het rantsoen dat velen leven deed
in trots ontdekt dat ik ontvangen mag
want hier een leeggestorven kruis
mijn God wees mij nabij
ik kom tekort
wees mij in alles steeds nabij
xa9 Niels van Donselaar
Wonen in uw liefde,
alles wat ik wil.
Rusten aan uw tafel,
alles wat ik wil.
Het hout nog even ruw
eens op schouders van de onschuld
en nog draagt het mijn verdriet.
In de schaduw van de rouw
strekt Uw hand zich naar mij uit
oneindig even dansen
liefde die zich opricht uit het graf.
xa9 Niels van Donselaar
wild in mij
struikelt, sleept zich voort
eens verminkt is altijd mank gebleven
vlees van vechten open
brult nog warm en vochtig
een eis die nooit zal rusten
eens het dier voor altijd losgeslagen
en zelfs de wolven huilden mee
xa9 Niels van Donselaar
deze reis door bossen van de nacht
ooit begonnen in onwetendheid
wacht op een dag van eindelijk geluk
waar zon zich niet laat vallen
en schaduw zich verbergt voorgoed
waar mijn Reisgenoot – tegen alle regels
is opgestaan uit duisternis
dan zal ik weten waarnaartoe, mijn lot bezegeld
mijn zaak bestempeld als vergoed
xa9 Niels van Donselaar
soms rest niet meer dan ‘dag’
even was ik hier
mijn hand nog doelloos in de lucht
ik kan wel zeggen dat ik ga
een vriendelijke lach zoals alleen het afscheid kan
maar wij weten van een reis die verder gaat
zoals een fietser eindelijk verlost
zich vrolijk door de polders waant
hier houdt het op en tegelijk
een bloem die droomt van waaien
in een eindeloze wind
‘dag’ is alles wat ik zeggen wou
xa9 Niels van Donselaar
ik blaf
en jank
als een hond geslagen
kon ik maar weer je handen vatten
je linnen lichaam strijken met mijn liefde
kon ik nog eens je voeten wassen
en drogen met mijn haren
wanneer niemand dat nog wil
ik sidder
en huil
sta niet meer op mijn benen
kon ik je maar weer stil doen zwijgen
en vergeef me mijn manieren
ja, nu onze luiken open gaan
geuren altijd bloemen in dit huis
en ik lach
dans
mijn warmte dekt jou toe
xa9 Niels van Donselaar
je voeten stevig in de oevers van een beek
waar men eerst nog dromen zag
de wereld van een diepe nacht
met wapens waar de reus om lacht
nu je woorden als een overwinningsvlag
drek en brak – dat wat eerst water leek
en je minnaars bouwen tronen
van zinnen die wuiven in de wind
ze dansen voor de ogen van je zonen
met de eenvoud van een kind
xa9 Niels van Donselaar
de grond is echter zwaar en nat
geen reden voor een huis
diepe geulen zuigend zwart
in velden als verraders
en plots een vogel die verschijnt
zijn vleugels over deze modderpoel
en ogen die mijn leegte zagen
tenslotte troostend hand in hand
samen scheiden wij dit land
hier komt het water, daar het zand
zodat later bomen, bloemen, grassen
wonderlijk hun kleuren vinden
nu ben ik voor even los
beschermd door woorden – onverwacht
xa9 Niels van Donselaar
